2 Księga Kronik

Kto napisał tę księgę?

Materiał, jaki tu znajdujemy, został zaczerpnięty przez żydowskiego kronikarza w okresie po niewoli babilońskiej z różnych źródeł dokumentujących dzieje Izraela. Nie znamy imienia autora i do dziś jego tożsamość pozostaje zagadką, chociaż sugeruje się, że mógł być nim Ezdrasz. Księgę spisano na podstawie źródeł urzędowych i zapisków osób nie związanych z dworem królewskim. Tak jak zaznaczono w poprzednim rozdziale, 2 Księga Kronik początkowo stanowiła całość z 1 Księgą. Rozdzielono je dopiero około 200 r. przed Chr., kiedy powstała Septuaginta, przekład Starego Testamentu na język grecki.

W jakich okolicznościach powstała?

2 Księga Kronik obejmuje okres od objęcia tronu przez Salomona (971 r. przed Chr.) do uprowadzenia do Babilonu mieszkańców Królestwa Judy, w 586 r. przed Chr. Uwaga autora skupia się na królestwie południowym. Zależy mu bardziej na ukazaniu dziejów dynastii Dawida, która sprawowała rządy w Judzie, niż na szczegółowym przedstawieniu historii północnego królestwa. Na pierwszy plan wysuwają się kwestie związane z posługą kapłańską, co w naturalny sposób wiąże się z pozycją Jerozolimy – miejsca, gdzie znajdowała się świątynia.

Księga powstała przypuszczalnie w V wieku przed Chr., "po powrocie z wygnania części Izraelitów. Choć wracali z planami odbudowy świątyni i ponownego zasiedlenia całej ziemi świętej, szybko okazało się, że muszą raczej walczyć o przetrwanie"1. Ostatecznie Żydzi zdołali odbudować świątynię, ale na odzyskanie i zagospodarowanie całej ziemi niegdyś należącej do Izraela brakło sił i środków. W takich okolicznościach powstała kronika dziejów Izraela dokumentująca lata jego świetności i późniejszego upadku. Miała ona stanowić świadectwo błogosławieństw, które sprowadzili na kraj przywódcy z dawnych czasów – w nagrodę za wierność Bogu i Jego Prawu.

Dlaczego 2 Księga Kronik odgrywa tak ważną rolę?

Księgę otwiera opis wydarzeń związanych z wstąpieniem Salomona na tron zjednoczonego państwa (2 Krn 1). Następnie dowiadujemy się o budowie wspaniałej świątyni w Jerozolimie, na podstawie wytycznych, jakich Bóg udzielił jeszcze Dawidowi. Sześć spośród dziewięciu rozdziałów poświęconych Salomonowi opisuje prace nad budową świątyni – zadanie to było mu przeznaczone od dnia jego narodzin (2 Krn 2-7).

Kiedy pod rządami syna Salomona, Roboama, królestwo uległo podziałowi, Lewici z całej ziemi izraelskiej stanęli po stronie owego władcy i przybyli do Jerozolimy, by tutaj dalej pełnić swoją posługę (2 Krn 10,1-19). Jednakże władcy Judy również dali się wciągnąć w trend prowadzący od sprawiedliwości do odstępstwa. Niektórzy z nich byli całkowicie zdegenerowani – lekceważyli zupełnie Prawo Boże i prowadzili naród do najgorszych grzechów. Kilku królów, podobnie jak Salomon, zaczęło bardzo dobrze, by z upływem czasu odejść od Boga. Inni, jak na przykład Manasses, szybko zeszli na złą drogę, ale w ostateczności okazali skruchę (2 Krn 33,1-25). Jeszcze inni, jak Ezechiasz czy Jozjasz, doczekali się godnego miana tych, który "czynili to, co słuszne w oczach Pana" (2 Krn 29,2; 34,2). Cała 2 Księga Kronik to świadectwo tego, że wierność jest nagradzana, zaś bunt wobec Boga zasługuje na sąd.

Miłośnika historii z pewnością ucieszą liczne wzmianki na temat władców znaczących państw z tamtego czasu. Są tu wspomniani królowie Asyrii, Tiglat-Pileser oraz Sennacherib, król Babilonu, Nabuchodonozor, oraz inni władcy i dowódcy należący do narodów, które odegrali jakąś rolę w politycznych dziejach Judy.

Jakie jest główne przesłanie księgi?

Żydzi w okresie po niewoli babilońskiej potrzebowali sobie stale na nowo przypominać, kim był ich Bóg i w jaki sposób postępował ze swoim ludem. Najlepszym na to sposobem była lekcja historii. "Na podstawie historii Judy autor pokazuje, że Bóg błogosławi swojemu ludowi, jeśli tylko dochowują Mu wierności i z serca oddają Mu cześć"2.

Inny biblista stwierdził:

Historia ta jest wezwaniem do uwielbienia i zaproszeniem do nadziei. Jeśli zmagający się z trudnościami Żydzi postawią Boga na pierwszym miejscu, tak jak w przeszłości czyniły to posłuszne Mu pokolenia, Bóg z pewnością da dowód swojej wierności. Linia Dawida na powrót zasiądzie na Syjonie, a Królestwo Boże zapanuje na całej ziemi3.

Jak to odnieść do siebie?

Historia miała odświeżać pamięć Izraelitów. Podobną rolę może pełnić i dzisiaj. Czy pamiętasz chwile, kiedy Bóg w szczególny sposób ci błogosławił? Takie wspomnienia same w sobie są błogosławieństwem, a także zachętą do trwania w wierze i nadziei.

Jeśli trudno ci przypomnieć sobie zdarzenia, kiedy Bóg zaingerował w twoje życie, zacznij prowadzić dziennik duchowy. Notuj w nim swoje modlitwy, a po czasie zaznaczaj, w jaki sposób Bóg na nie odpowiedział. Niech to będzie twoja osobista kronika Bożego działania. Bóg wzywa nas, byśmy pamiętali o Jego dziełach – po to, by nigdy nie brakło nam powodów, by Go wielbić i żyć nadzieją na przyszłość.

  1. Larry Richards, The Bible Reader's Companion (Wheaton 1991), wyd. on-line, dostęp poprzez Libronix Digital Library System.
  2. Tamże.
  3. Tamże.

Powiązane Artykuły

Człowiek według Bożego serca

Gdy Bóg przygląda się ludziom w poszukiwaniu potencjalnych liderów, nie szuka aniołów w ludzkim ciele. Z całą pewnością nie poszukuje ludzi bezbłędnych i na wskroś idealnych. Szuka kobiet i mężczyzn takich jak Ty i ja. Zależy Mu na osobach, które przejawiają podobne cechy i wartości, które znalazł w Dawidzie, człowieku „według Jego serca” (zob. 1 Sm […]

Czytaj dalej

Lekcja z życia Eliasza

Boże sposoby działania są często zaskakujące. Bóg nie wzbudził armii, by pokonać niegodziwego króla Achaba i Jezebel. (zob. 1 Krl 16,29-34) Nie posłał znamienitego wodza, aby imponując swą potęgą z nimi pertraktował. Zamiast tego, zrobił to, co niepojęte. Wybrał kogoś takiego jak… Eliasz. (1 Krl 17,1) Czy nie było kogoś lepiej wykwalifikowanego do wypełnienia tej […]

Czytaj dalej

Przywództwo według Bożej miary

Przywództwo to wpływ, oddziaływanie na innych. Liderami jesteśmy tylko w takim stopniu, w jakim naszymi słowami i naszą postawą wywieramy wpływ na ludzi wokół siebie. Jak ujął to Lord Montgomery: Przywództwo to zdolność do skupiania ludzi wokół wspólnego celu. Przywództwo to charakter, który sprawia, że inni są gotowi ci zaufać. Moglibyśmy wymienić wielu przywódców w […]

Czytaj dalej

Skąd się wziął kanon Starego Testamentu?

A wszystko to przydarzyło się im jako zapowiedź rzeczy przyszłych, spisane zaś zostało ku pouczeniu nas, których dosięga kres czasów Apostoł Paweł (1 List do Koryntian 10,11) Na temat korzystania ze Starego Testamentu w Kościele debatuje się od czasów Ojców Kościoła aż do dzisiaj. Dyskusja dotyczy pytania o kanoniczność poszczególnych ksiąg Starego Testamentu. Słowo kanon […]

Czytaj dalej

Za kulisami

Mark Twain powiedział kiedyś: „Każdy człowiek jest jak księżyc. Ma swoją drugą stronę, której nie pokazuje nikomu.”1 Obłuda może prosperować w każdej rodzinie i w każdym domu… nawet w Białym Domu. Podobnie jak w przypadku telewizyjnego show, za kulisami, tam gdzie oko kamery nie sięga, toczy się życie pełne kurzu, bałaganu, nieuporządkowanych sprzętów zawadzających drogę. […]

Czytaj dalej