1 Księga Królewska

Kto napisał tę księgę?

Podobnie jak obie Księgi Samuela, również 1 i 2 Księga Królewska początkowo tworzyły jedną całość. W Biblii Hebrajskiej księga ta stanowiła dalszy ciąg historii rozpoczętej w Księdze Samuela. W Septuagincie podzielono tekst księgi na dwie części. Określenie "Królewska" pochodzi z Wulgaty, czyli z łacińskiego przekładu Biblii dokonanego przez Hieronima.

Nie wiadomo, kto napisał 1 i 2 Księgę Królewską, chociaż niektórzy komentatorzy biblijni jako możliwych autorów wysuwają Ezdrasza, Ezechiela lub Jeremiasza. Ponieważ całość obejmuje okres ponad 400 lat, przy gromadzeniu źródeł skorzystano z różnych wcześniejszych dokumentów. Poszlaki wynikające ze stylu literackiego, przewijających się tematów, a także rodzaju wykorzystanych materiałów, wskazują raczej na jedną osobę odpowiedzialną za zgromadzenie i spisanie całości, nie zaś grupę osób. Kompilacji rękopisów dokonano, kiedy Boży lud przebywał na wygnaniu w Babilonie (zob. następny rozdział), jednak spisywanie tej księgi ukończono dopiero w ciągu około dwóch dekad po tym, jak Babilończycy w trzydziestym siódmym roku niewoli (560 r. przed Chr.) wypuścili na wolność króla Jojakina.1

W jakich okolicznościach powstała?

1 Księgę Królewską rozpoczyna opis ostatnich dni króla Dawida (około 971 r. przed Chr.) i intryg związanych z przekazaniem władzy. Po śmierci Dawida (1 Krl 2,10) na tron wstąpił Salomon, stając się silnym i mądrym władcą. Początkowy okres jego rządów to złoty wiek w dziejach Izraela. Jego potęga militarna i wpływy gospodarcze nie napotykały niemal żadnych przeszkód, zaś kraje ościenne nie stanowiły poważniejszego zagrożenia.

Wkrótce po śmierci Salomona w 931 r. przed Chr. (1 Krl 11,43), królestwo zostało podzielone na część północną (Izrael) i południową (Juda). 1 Księga Królewska opisuje dzieje podzielonego królestwa aż do roku 853 przed Chr.

Dlaczego 1 Księga Królewska odgrywa tak ważną rolę?

Ci królowie, którzy byli wierni Bożemu Prawu, doświadczali błogosławieństwa, natomiast władcy, którzy odrzucali Boga, sprowadzali na naród przekleństwo.

1 Księga Królewska ukazuje relację między Bogiem a Salomonem, podkreślając niezwykłą mądrość i bogactwo, jakich Bóg mu udzielił. Sława Salomona dotarła daleko poza granice Izraela, aż na tereny dzisiejszego Jemenu, a więc regionu, z którego przypuszczalnie pochodziła królowa Saby (1 Krl 10,1-13). Liczne żony Salomona i jego ogromny harem − będące przedmiotem wielu legend − przyczyniły się do odejścia króla od wiary w późniejszych latach życia. Zanim jednak to nastąpiło, Salomon wybudował Bogu Świątynię, miejsce, które Bóg wybrał na swoje "mieszkanie". 1 Księga Królewska wprowadza również na scenę dziejów proroka Eliasza, który ogłosił Boży sąd nas królem Achabem, zdegenerowanym władcą północnego królestwa. Eliasz dokonywał wielu cudów, spośród których najbardziej znanym jest dramatyczna konfrontacja z fałszywymi prorokami Baala na górze Karmel (1 Krl 18,1-46)

Jakie jest główne przesłanie księgi?

1 Księga Królewska powstała jako "zapis dziejów, ale co ważniejsze, są to dzieje, z których płynie duchowa lekcja"2. Podobnie jak w przypadku pozostałych ksiąg historycznych, spisana tutaj historia miała nie tylko dokumentować przeszłe wydarzenia, ale także przekazywać ponadczasowe przesłanie.

W Księgach Królewskich każdy z opisanych władców oceniony jest na podstawie "sposobu w jaki traktował swoją, wynikającą z przymierza, odpowiedzialność za przestrzeganie Bożego Prawa. Najważniejsze kryterium brzmiało: czy 'czynił zło' czy też 'to, co sprawiedliwe w oczach Pana'"3. Łatwo zauważyć ostrą naganę udzieloną niektórym władcom. Takie wartościowanie z pewnością odbiega od współczesnych reguł pisarstwa historycznego.

Oprócz opisu dokonań poszczególnych królów, znajdziemy tu wiele na temat działalności proroków. Byli to jakby ambasadorowie Boga, przekazujący Jego poselstwo w ważnych dla narodu chwilach. Zazwyczaj ich misja skierowana była do władców o "twardym" sercu. To właśnie z perspektywy proroków, którzy w swoich wypowiedziach zawsze łączyli aktualny stan narodu z wiernością (lub niewiernością) władcy, poznajemy historię Izraela i Judy.

Jak to odnieść do siebie?

Salomon zasłynął jako najmądrzejszy człowiek swoich czasów. Zapewne należał również do najbogatszych władców starożytnego Bliskiego Wschodu. Cieszył się niezwykłą przychylnością Boga, ale jego spuścizna – z powodu niewierności w późniejszym okresie życia – utraciła wiele ze swojej świetności. Salomon otwarcie sprzeciwił się Bożemu nakazowi, by król "nie miał zbyt wielu żon" (Pwt 17,17), żeniąc się z licznymi cudzoziemkami. W 1 Księdze Królewskiej znajdujemy smutne słowa: "Kiedy Salomon zestarzał się, żony zwróciły jego serce ku bogom obcym (…)" (1 Krl 11,4). Król zaczął bardziej polegać na swoim majątku, sile militarnej i politycznych przymierzach, zamiast na Bogu, który udzielił mu swoich błogosławieństw. Skupił się na darach, zapominając o ich Dawcy.

Jak często postępujesz podobnie? Czy zdarza się, że lekceważysz Boże przykazania? Poświęć teraz czas, by przypomnieć sobie otrzymane błogosławieństwa, a potem podziękuj za nie Bogu. Niech to Bóg, a nie twój majątek czy pozycja społeczna, będzie źródłem satysfakcji i znaczenia w twoim życiu. Jedni wolą rydwan, drudzy konie, a nasza siła w imieniu Pana, Boga naszego. (Ps 20,8)

  1. Zob. T.L. Constable, "1 Kings," w: The Bible Knowledge Commentary: Old Testament, red. J.F. Walvoord i R.B. Zuck, Wheaton 1985, s. 483.
  2. Tamże, s. 484.
  3. M.F. Unger, Unger's Commentary on the Old Testament, Chattanooga 2002, s. 447

Powiązane Artykuły

Erozja

Pamiętam tylko dwie rzeczy z licealnych lekcji chemii. Po pierwsze, pozbyłem się brodawek z prawej ręki dzięki konsekwentnemu stosowaniu kwasu siarkowego przez 30 dni. Drugą rzeczą było oglądanie powolnej śmierci żaby – nie-dobrowolnej ofiary edukacyjnego eksperymentu. Mój nauczyciel umieścił nieszczęsne stworzenie w dużej zlewce, wypełnionej zimną wodą. Pod naczyniem umieścił palnik Bunsena, ustawiony na bardzo […]

Czytaj dalej

Lekcja z życia Eliasza

Boże sposoby działania są często zaskakujące. Bóg nie wzbudził armii, by pokonać niegodziwego króla Achaba i Jezebel. (zob. 1 Krl 16,29-34) Nie posłał znamienitego wodza, aby imponując swą potęgą z nimi pertraktował. Zamiast tego, zrobił to, co niepojęte. Wybrał kogoś takiego jak… Eliasz. (1 Krl 17,1) Czy nie było kogoś lepiej wykwalifikowanego do wypełnienia tej […]

Czytaj dalej

Mądrość i niewysłany list

Decyzje podejmowane w pośpiechu zwykle nie są dobre. W chwili, gdy nasze emocje sięgają zenitu i poddajemy się frustracji, która w nas stopniowo narastała, mówimy lub robimy rzeczy, których potem żałujemy. Pamiętam, jak lata temu pewien mężczyzna regularnie wysyłał do mnie napastliwe listy pełne oskarżeń i wyrzutów. Niekiedy podpisywał je swoim nazwiskiem, innym razem nie. […]

Czytaj dalej

Myśl roztropnie

Jest takie perskie przysłowie, które brzmi bardziej jak łamaniec językowy niż mądra rada. Mój nauczyciel retoryki z liceum kazał nam się go nauczyć z przyczyn oczywistych: Kto nie wie i nie wie, że nie wie, jest głupcem; unikaj go. Kto nie wie i wie, że nie wie, jest dzieckiem; naucz go. Kto wie i nie […]

Czytaj dalej

Nadzieja w obliczu wątpliwości

Czy kiedykolwiek miałeś okazję stanąć na szczycie wysokiej góry i tego samego dnia zejść do skrytej w zmierzchu doliny? Sytuację taką możemy pojmować w sposób dosłowny lub przenośny, w sensie duchowym. Jeżeli doświadczyłeś duchowych wyżyn, to prawdopodobnie znasz również uczucia towarzyszące przechodzeniu przez duchową dolinę. Przeżycia tego typu są nieodłącznie powiązane z emocjami, takimi jak […]

Czytaj dalej

W jaki sposób pomagać dzieciom trwać w wierze?

Istnieje pewne zjawisko, które nęka rodziny od wielu lat. O czym mówię? To stary problem kryzysu wiary w drugim pokoleniu wierzących. Na szczęście, istnieją w tym względzie krzepiące wyjątki. Ciągle jednak, częściej niż rzadziej, problem ten dotyka wielu chrześcijańskich rodzin. Za każdym razem, gdy ma miejsce taka sytuacja, łamie serca kochających Boga ojców i matek. […]

Czytaj dalej

Za kulisami

Mark Twain powiedział kiedyś: „Każdy człowiek jest jak księżyc. Ma swoją drugą stronę, której nie pokazuje nikomu.”1 Obłuda może prosperować w każdej rodzinie i w każdym domu… nawet w Białym Domu. Podobnie jak w przypadku telewizyjnego show, za kulisami, tam gdzie oko kamery nie sięga, toczy się życie pełne kurzu, bałaganu, nieuporządkowanych sprzętów zawadzających drogę. […]

Czytaj dalej