List Jakuba

Kto napisał tę księgę?

Autor listu przedstawia się jako Jakub, nie precyzuje jednak – który (Jk 1,1); mimo to powszechnie uznaje się, że został on napisany przez Jakuba – przyrodniego brata Jezusa. Jakub, za życia Jezusa na ziemi, nie należał do Jego wyznawców (Mk 3,21-35; J 7,5), ale w końcu został apostołem na podobieństwo św. Pawła – tak jak on ujrzał Jezusa i uwierzył dopiero po Jego zmartwychwstaniu (1 Kor 15,7; Ga 1,19). Spotkawszy zmartwychwstałego Pana w cielesnej postaci, Jakub został jednym z przywódców Kościoła w Jerozolimie. Piotr, cudownie uwolniony z więzienia, wybrał go spośród innych tamtejszych chrześcijan (Dz 12,17). To Jakub wygłosił decydującą mowę podczas soboru jerozolimskiego (Dz 15,13-22), zaś Paweł nazwał go jednym z filarów Kościoła (Ga 2,9).

W jakich okolicznościach powstała?

Jakub, jeden z czołowych przywódców Kościoła w Jerozolimie, napisał swój list prawdopodobnie jeszcze przed soborem jerozolimskim opisanym przez Łukasza w 15. rozdziale Dziejów Apostolskich. Na tym soborze Jakub wraz z Piotrem i Pawłem potwierdzili decyzję o zaniesieniu Ewangelii poganom. Sobór odbył się w 49 roku, z czego wynika, że List Jakuba powstał pomiędzy 45 a 48 rokiem.

Sobór jerozolimski był tak ważnym wydarzeniem, że bodaj wzmianka o nim z pewnością znalazłaby się w liście, który Jakub kierował do chrześcijan pochodzenia żydowskiego. Jednak niczego takiego w nim nie znajdujemy, Jakub nawet nie wspomina o chrześcijanach wywodzących się z pogan, z czego należy wnosić, że list został napisany zanim odbył się sobór. Wiele przemawia za tym, że powstał on najwcześniej ze wszystkich ksiąg Nowego Testamentu.

Dlaczego List Jakuba odgrywa tak ważną rolę?

List Jakuba przypomina nieco starotestamentową Księgę Przysłów (Przypowieści Salomona) przybraną w nowotestamentowe szaty. Konsekwentnie skupia się na praktycznym przeżywaniu wiary, co przywodzi na myśl księgi mądrościowe w Starym Testamencie zachęcające lud Boży, by postępował zgodnie ze swoim powołaniem. List Jakuba wypełniają konkretne wskazania, jak w swoim życiu dążyć do świętości. Jakub nie znajduje żadnych wymówek dla tych, którzy żyją inaczej. Jego rozumowanie, jako przywódcy wczesnego Kościoła, jest proste – chrześcijanie dają dowód swojej wiary, postępując w określony sposób. Dla Jakuba wiara, która nie wiąże się z prawdziwą przemianą życia, jest bezwartościowa (Jk 2,17).

Jakie jest główne przesłanie księgi?

W pierwszych słowach listu Jakub nazywa siebie sługą Boga, co jak najbardziej przystaje do praktycznego nastawienia tej księgi skupionej właśnie na postawie sługi. Jakub przez cały czas konsekwentnie twierdzi, że wiara przekłada się na rzeczywiste działanie. Inaczej mówiąc, jeśli ci, którzy określają się mianem ludzi Bożych, naprawdę są Bogu oddani, to ich życie będzie obfitowało w uczynki, lub inaczej – owoce. Słowa i tematyka tego listu pobrzmiewają miejscami jak Kazanie Jezusa na Górze – Jakub ostro gani hipokryzję tych spośród chrześcijan, którzy mówią jedno, a robią coś całkiem innego.

Dla Jakuba wiara nie jest czymś abstrakcyjnym – przynosi rzeczywiste rezultaty w realnym świecie. By zilustrować swoje stanowisko, podaje wiele praktycznych przykładów: wiara jest wytrwała pomimo przeciwności, szuka mądrości u Boga, panuje nad językiem, nie popełnia niegodziwości, troszczy się o sieroty i wdowy oraz nie jest stronnicza. Jakub podkreśla, iż wiara wprowadzona w życie jest czymś wszechstronnym, obejmuje każdą sferę naszego istnienia i kieruje nas ku autentycznemu zaangażowaniu w życie innych ludzi. Jakub przyznaje, że nawet wierzącym zdarza się potknąć (Jk 3,2), ale jednocześnie wyraża przekonanie, że tam, gdzie jest wiara, nie ma miejsca na odwracanie oczu od tych, którym się gorzej powiodło, obojętność wobec nieszczęścia innych czy przeklinanie tych, którzy błądzą.

Jak to odnieść do siebie?

List Jakuba, mocniej niż pozostałe księgi Nowego Testamentu, podkreśla, jak ważne jest, by wierzący postępowali zgodnie z wyznawaną wiarą. W jakim stopniu twoje uczynki odzwierciedlają deklarowaną przez ciebie wiarę? Każdy z nas zmaga się z tym pytaniem, mając nadzieję na uzyskanie krzepiącej odpowiedzi. Chcielibyśmy móc stwierdzić, że w każdym miejscu nasza wiara pokrywa się z uczynkami, a przecież jakże często znajdujemy luki i szczeliny.

Czytając List Jakuba, zwróć uwagę na zagadnienia, których dotyka: jak postępujesz w trudnych chwilach; jak traktujesz tych, którym się nie powiodło; jak odnosisz się do innych ludzi; jaką rolę w twoim życiu odgrywają pieniądze. Pozwól, by Jakub zachęcił cię do czynienia dobra, zgodnie z wiarą, którą wyznajesz.

 

Powiązane Artykuły

Do ojców

Rzadko polecam książki, ale chcę zrobić wyjątek dla pozycji Męskie pokusy, autorstwa Toma Eisenmana. Nie twierdzę, że zgadzam się z autorem w 100%, jednak z pewnością jest to publikacja, która da sporo do myślenia każdemu czytelnikowi płci męskiej. Doceniam szczerość i praktyczność, z jaką Eisenman pisze o problemach mężów i ojców rodzin. Nie owijając w […]

Czytaj dalej

Jak sobie poradzić z gniewem?

Pytanie: Zmagam się ostatnio z gwałtownymi wybuchami gniewu. Czuję się jak tlący wulkan, gotowy do wybuchu w każdej chwili. Gdy się zdenerwuję, wypowiadam bardzo ostre słowa, raniąc moich bliskich. Po fakcie czuję się winny. Nie wiem, skąd we mnie tyle frustracji. Widzę, jak ta kotłująca się we mnie złość krzywdzi tych, na których mi zależy. […]

Czytaj dalej

Mądrość i niewysłany list

Decyzje podejmowane w pośpiechu zwykle nie są dobre. W chwili, gdy nasze emocje sięgają zenitu i poddajemy się frustracji, która w nas stopniowo narastała, mówimy lub robimy rzeczy, których potem żałujemy. Pamiętam, jak lata temu pewien mężczyzna regularnie wysyłał do mnie napastliwe listy pełne oskarżeń i wyrzutów. Niekiedy podpisywał je swoim nazwiskiem, innym razem nie. […]

Czytaj dalej

Odgruzuj relację z Jezusem

Rozpoczynamy nasze chrześcijańskie życie z radością i prostotą. W miarę upływu czasu sprawy jednak się komplikują. Gdy tradycja, rutyna, oczekiwania ludzi dookoła nas oraz przeróżne obowiązki i zobowiązania zaczynają coraz bardziej się kumulować… prostota gdzieś ulatuje. Myślałem o tym wielokrotnie podczas wizyt w Ziemi Świętej. Ludzie przybywają do Izraela, by przechadzać się ścieżkami, po których niegdyś […]

Czytaj dalej

Powody do radości

Jak ty to robisz… że zawsze jesteś taki radosny? Czy zdarza ci się słyszeć takie pytania? Czy jesteś osobą, w której życiu mocno zadomowiła się radość? To nieprawda, że radość to głownie domena osób o „pozytywnej”, pogodnej osobowości. Dla wszystkich, którzy całym sercem kochają Boga, niebiańskie zasoby radości stoją szerokim otworem. Jej sekretem jest zażyła […]

Czytaj dalej

Rachab: kobieta wiary

Rachab posiadała reputację, której nie chciałaby żadna kobieta. Była prostytutką. Jednak była ona również osobą, której odwaga i wiara w Boga przewyższały to, co o niej mówiono. To właśnie z tego powodu jej życie zostało wplecione w rodowód Mesjasza. Według relacji biblijnej, Rachab posiadała dom wbudowany w zewnętrzne mury miasta Jerycho. Kiedy dwaj żydowscy szpiedzy […]

Czytaj dalej

Tylnymi drzwiami do błogosławieństwa

Byłem niedawno na obiedzie z człowiekiem, który prowadzi duży biznes. W naszej rozmowie powracał temat mądrości. Zauważyliśmy, że wiele istotnych właściwości dojrzałego charakteru – takich jak integralność, uczciwość, lojalność, rzetelność, myślenie perspektywiczne, kreatywność – to cechy, których nie da się nabyć drogą państwowej edukacji nastawionej na zdobywanie wiedzy. Zapytałem tego przedsiębiorcę: W jaki więc sposób […]

Czytaj dalej

Zależność od Boga

Większości z nas proszenie o pomoc przychodzi z dużym trudem. Z natury robię, co mogę, by tego uniknąć. Być może masz podobnie. Bóg jednak wciąż na nowo daje nam do zrozumienia, że sami nie damy rady. Potrzebujemy pomocy, przede wszystkim – Jego pomocy. Nie bez przyczyny Pismo Święte tak często porównuje nas do owiec (nie […]

Czytaj dalej